سبا امیری، کارگردان فیلم کوتاه «خداحافظ سوپرمن» که در پانزدهمین جشنواره بینالمللی فیلم ۱۰۰ حضور دارد، درباره شکلگیری این اثر گفت: ایده اولیه فیلم از یک خبر واقعی آغاز شد؛ خبری درباره اتفاقی که شاید برای بسیاری تنها یک تیتر دور از ذهن باشد، اما برای مردم میناب به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده است.
وی افزود: خواندن این خبر برای من و محمدمهدی عزیزمحمدی، نویسنده فیلم، تکاندهنده بود و احساس کردیم نمیتوانیم بهسادگی از کنار آن عبور کنیم. آنچه در خبر مطرح شده بود، تنها یک آمار نبود، بلکه روایت زندگی و بحرانی بود که انسانهایی در گوشهای از کشور با آن مواجه بودند.
امیری با اشاره به دشواری بازآفرینی یک اتفاق واقعی در قالب داستان اظهار کرد: تلاش کردیم ضمن حفظ حرمت و اصالت آن اتفاق، ماجرا را با قواعد قصه و درام بازآفرینی کنیم تا صدای بازماندگان فاجعه میناب از دریچه سینما شنیده شود.
این کارگردان درباره انتخاب رابطه پدربزرگ و نوه بهعنوان محور اصلی داستان توضیح داد: این رابطه برای من نمادی از تلاقی «ریشه» و «امید به آینده» بود. پدربزرگها معمولاً یکی از آخرین پناهگاههای آرامش برای کودکان هستند و نوه نیز میتواند مهمترین بهانه یک پدربزرگ برای ادامه دادن و تسلیم نشدن باشد.
وی ادامه داد: زمانی که یک بحران بزرگ وارد زندگی این دو نفر میشود، محافظت از یکدیگر به مسئلهای حیاتی تبدیل میشود. شاید پدربزرگ دیگر توان جسمی گذشته را نداشته باشد، اما تمام عشق و توان خود را برای محافظت از آینده نوهاش به کار میگیرد.
امیری با اشاره به فضای بومی فیلم گفت: در جغرافیایی مانند میناب، پدربزرگ میتواند حامل سالها سنت، رنج و تجربه زیستبومی باشد و نوه نیز نماد معصومیتی است که در میانه یک واقعیت تلخ در حال رشد است.
کارگردان «خداحافظ سوپرمن» درباره رویکرد فیلم به ماجرای حمله به مدرسه میناب نیز گفت: نگاه ما کاملاً انسانی و ابزارمان درام بود. ممکن است سیاست به یک اتفاق برچسب بزند یا از آن تیتر بسازد، اما هدف ما صدور بیانیه نبود. میخواستیم مخاطب در یک تجربه عاطفی و دراماتیک همراه پدربزرگ و نوه شود و خودش عمق این حقیقت انسانی را درک کند.
وی درباره ویژگی فیلم ۱۰۰ ثانیهای گفت: قصهگویی در ۱۰۰ ثانیه شبیه نوشتن یک شعر کوتاه یا طراحی یک کاریکاتور پرمفهوم است؛ نمیتوان کلمهای اضافه کرد یا چیزی از معنا کم کرد.
امیری تأکید کرد: چالش اصلی این است که فیلم ۱۰۰ ثانیهای شبیه تیزر، کلیپ یا بخشی از یک فیلم بلند نباشد، بلکه باید یک اثر کامل با شروع، اوج و پایان مشخص باشد. در چنین قالبی باید بیشترین استفاده را از تصویر کرد و به جای توضیح دادن با دیالوگ، بار درام را بر نگاهها، فضاسازی و حس صحنه گذاشت؛ بهگونهای که تماشاگر پس از پایان فیلم تازه به فکر کردن درباره آنچه دیده است، ادامه دهد.
وی جشنواره فیلم ۱۰۰ را یکی از معدود رویدادهایی دانست که هویت و قالب منحصربهفرد خود را حفظ کرده است و افزود: ساخت فیلم ۱۰۰ ثانیهای گاهی از فیلم بلند یا حتی فیلم کوتاه داستانی دشوارتر است، چون فرصت زیادی برای اشتباه وجود ندارد. جشنواره فیلم ۱۰۰ نیز بهترین ویترین برای نمایش این آثار است.
امیری که برای نخستینبار در این جشنواره حضور دارد، گفت: در پانزدهمین دوره جشنواره، دو اثر از من حضور دارند؛ یکی در بخش داستانی و دیگری در بخش مستند و از حضور در این رویداد خوشحالم.
وی در پایان بر اهمیت تداوم دیدهشدن آثار پس از جشنواره تأکید کرد و گفت: جشنواره فیلم ۱۰۰ زمانی به رسالت کامل خود میرسد که پرونده فیلمها با شب اختتامیه بسته نشود و از فردای اختتامیه، آثار در میان مردم و پلتفرمهای مختلف دیده شوند.
امیری همچنین سلامت رقابت را از نکات مهم جشنواره دانست و افزود: نباید با ورود آثار پروداکشنمحور و هزینههای سنگین، به ساختار این جشنواره آسیب وارد شود. روح فیلم ۱۰۰ ثانیهای بر ایجاز و کشف خلاقیت استوار است و فیلمسازان جوان با اندیشه و زیست واقعی خود به این رویداد میآیند؛ بنابراین نباید رقابت به سمتی برود که فیلمساز احساس کند پول بر قصه و خلاقیت برتری پیدا کرده است.
«خداحافظ سوپرمن» فیلمی کوتاه با رویکردی انسانی و اجتماعی است که داستان آن حول رابطه یک پدربزرگ و نوهاش شکل میگیرد؛ پدربزرگی که میداند نوهاش از تاریکی میترسد و برای غلبه بر این ترس، خانهای کاغذی برای او میسازد. فیلم در لایهای عمیقتر به ماجرای میناب در دوران جنگ اشاره دارد و تلاش میکند ترس، امنیت و پیوند عاطفی میان نسلها را به تصویر بکشد.
محمدمهدی عزیزمحمدی نویسندگی این فیلم را برعهده داشته و مهدی صفار نیز در آن ایفای نقش کرده است.
نظر شما